از نگاه خیلی از آدم ها , جوامعی که در ان رشد کردن دچار نوعی کمبودی است که در جوامع دیگر جبران می پذیرد .
خیلی از افکار های این چنینی که موسم به جهان سومی ها هستند , منوط به عدم ارضای نیاز های اجتماعی افراد آن است .
جامعه های مدرن , جامعه هایی هستند که به صورت سیستماتیک طراحی و ساخت یافته هستند و در آنها احساس کمبوذ اجتماعی به چشم نمی خورد .
خیلی تلخ است وقتی جماعتی برای پیدا کردن قطعه های گمشده پازل وجودیشان سر به سفر بر می دارند و راهی جوامع دیگری می شوند و آنگا فراموش می کنند که قطعه های پازل پیدا شده قبلی را همراه ببرند .
درست است مدت ها از ذوق پیدا کردن پازل های جدید مشغول و خوشحال هستند اما کمی بعد تر به یاد خواهند آورد که قطعات خوبی را از دست داده اند .
البته حرف های من بدین معنی نیست که می بایست دل به داشته ها خوش کنیم و روزها را به سر کنیم بلکه من به جستجوی با دقت تاکید دارم .
زمانی عزم سفر و کنکاش کنید که مطمئن باشید قطعات پیدا کرده را همراه خود می برید .
البته این هم حقیقتی است که همه این تکه ها را نمی توان با خود بود و بعضی ها به محیط متصل هستند , خوب لااقل بهتر است تکه پازل های مهم رو تا جایی که امکان دارد در کوله خود بگذاریم …
شهرام گفت:
on ژانویه 12, 2009 at 10:20 ب.ظ
گفته هات رو قبول دارم،
اين بار با سفر موافقم، چون اون تيكه هاي پازل رو هيج وقت نمي توني اينجا تكميل كني. ولي خيلي ها به خاطر وجود اين تكه هاي پازل سفر مي كنند. يه جور ميهن گريزي… كه اين هم جاي بحث زياد داره. به شخصه فقط تنها تكه پازل زندگي من كه احساس مي كنم جايي بجز اينجا بايد دنبالش بگردم، كيفيت زندگي مي تونه باشه…
دانیال گفت:
on ژانویه 15, 2009 at 8:49 ب.ظ
عنوان مطلب اگر نگویم مغشوش باید بگویم نامربوط است.
همانقدر که یک سری تجربه ها متصل به مکان هستند ، بخش دیگری شان ، متصل به تجربه کننده اند. ساده تر بگویم ، جا گذاشتن شان بی معنی ست.
از سوی دیگر دلیل بستن بار سفر برای همه یکی نیست. حتی برای آنهایی که دلیل یکسانی دارند هم ، تجربه سفر یکی نیست.
هجرت ، حق طبیعی هر انسانی ست. امروز به یادداشتی از رپ خوان محبوب ام برخوردم که نوشته بود:
“من به نفس وجود دولت بی اعتقادم و در آرزوی جهانی بی مرز میزیم .جهانی که در آن رنگ پوست،زبان ،نژاد،سرمایه و مذهب تعیین کننده ی مرتبه ی انسانی اشخاص نیست.من معتقد به آزادی مطلق انسان هستم”
شاد باشی